— ասում է Նատան, որը վերապրել է երկու մեծ պատերազմ, հարազատների կորուստ, բարդագույն վիրահատություն, արդեն 52 օր է՝ Արցախի Մարտունի քաղաքում աշխարհից մեկուսացած է, բայց նրա ամեն խոսքում զարմանալի կենսասիրություն է զգացվում։
· 19 րոպե
Դեկտեմբերի սկզբին Մարալ Ապելյանը Մեծ Շենից Երևան եկավ վիրահատության։ Այժմ նա սպասում է, որ բացվի Արցախը Հայաստանին կապող միակ ճանապարհը, որպեսզի տուն վերադառնա։
· 14 րոպե
· 14 րոպե · Զրուցեցինք · 22 հարց
Հասկանալ իրեն։ Առաջ գնալ։ Չներքաշվել համընդհանուր ընկճվածության մեջ։ Զարգանալ ու փոխել շրջապատող աշխարհը։ Չպարփակվել պատերազմում կորցրածների վշտի մեջ, այլ ապրել՝ նրանց փոխարեն էլ։ Վառ արև լինել, ոչ թե պղտոր ջուր։ Այսպես որոշեց փոքրիկ Նինան, որը մի քանի օրում մի քանի տարով մեծացել էր։
· 14 րոպե
Ադրբեջանի հետ պատերազմում Հայաստանի կապիտուլյացիայից հետո Ղարաբաղի քարտեզից անհետացան բազմաթիվ հայկական գյուղեր։ «Կալեմոնի» խմբագիրը պատմում է արևելյան սահմանին անցկացրած դատարկության վերջին ժամերի մասին։
· 15 րոպե
Սահմաններ այլևս չկան։ Կան մառախուղով պատված լեռներ, այրվող տներ ու գյուղեր, որոնց կյանքը լքել է։ Դատարկության այս գոտու միակ բնակիչները մի ակնթարթում թափառական դարձած կատուներն ու շներն են։ Մենք գնացինք Ղարաբաղի արևելքի գյուղերը՝ նրանց վերջին անգամ տեսնելու․ վերջից մեկ օր առաջ — ու մեկ օր հետո։
· 26 րոպե
Մանկության հիշողություններ Բաքվի 1990 թվականի կոտորածի մասին։
· 17 րոպե
«Տունը, որտեղ հերոսներ են ծնվում»՝ այս արտահայտությամբ մեզ ուղեկցող Ալիկն ակամա տվեց դեռ չծնված հոդվածի վերնագիրը, երբ հեռանում էինք Սլոյանների տնից։
· 10 րոպե
«Ինչպե՞ս կարելի է թույլ տալ, որ քանդեն տաճարներ, որտեղ ամեն վառված մոմը ինչ-որ մեկի երազանքն է»
· 10 րոպե
Աղձք գյուղի մանկապարտեզում մոտ 40 երեխա ու 20 կին են ապրում՝ հյուրեր կամ Արցախից ժամանակավորապես տեղահանվածներ։ Մանկապարտեզում խուսափում են «փախստականներ» բառից․ որ կարճ ժամանակով լինի, որ պատերազմը չձգձգվի։ Մելանյան նրանցից մեկն է։ Սեպտեմբերի 27-ին ադրբեջանական ԶՈւ-ն «Սմերչ» համազարկային կրակի ռեակտիվ համակարգից հրետակոծել է նրա գյուղը՝ Ասկերանի շրջանի Իվանյանը։
· 7 րոպե
Ճանապարհային մի պատում փոքր անփութության ու մեծ դժբախտության, անտեսանելի, բայց արդեն մոռացված գեներալի և բոլորովին անմեղ կովերի մասին։
«Ոսկեփորիկ» գեղագիտական զարգացման և վերականգնողական կենտրոնի հիմնադիր Էկա Գորստկան՝ առանձնահատուկ երեխաներին հասարակության մեջ ճիշտ ինտեգրելու, ծնողներին թերապիայում ներգրավելու անհրաժեշտության, այն մասին, թե ինչպես օպերային երգեցողությունն իրեն բերեց բարեգործության, համավարակի մեջ եղած լավի ու «բարության թևերի» մասին։
«Եթե մենք դեմ ենք, որ հանցագործը կրթություն ստանա ու ճիշտ վերականգնում անցնի հանրության հաշվին, ապա նա մեր հաշվին ուղղակի կնստի: Երբեմն մի քանի անգամ: Մենք, միևնույն է, կվճարենք: Հարցն այն է, թե արդյունքում ինչ կստանանք»:
