«Եթե մենք դեմ ենք, որ հանցագործը կրթություն ստանա ու ճիշտ վերականգնում անցնի հանրության հաշվին, ապա նա մեր հաշվին ուղղակի կնստի: Երբեմն մի քանի անգամ: Մենք, միևնույն է, կվճարենք: Հարցն այն է, թե արդյունքում ինչ կստանանք»:
Կարդալ պատմությունը →Դեպրեսիայի մասին բաց խոսելը դժվար է, ինչպես և ինքդ քեզ խոստովանելը, որ այն ունես։ Ես էլ էի երկար ժամանակ հետաձգում այդ ճնշող հեռանկարը՝ ինքս ինձ ասելը, որ տեղում դոփում եմ և օգնության կարիք ունեմ։ Ես անցա ժխտման, հուսահատության, ընդունման և սեփական կյանքի համար պայքարի դասական ճանապարհով։ Սա այն ճանապարհներից է, որոնք հազիվ թե երբևէ վերջնականապես հետևում մնան, բայց եթե ինձ հաջողվել է նորից սովորել ապրել ու երջանիկ լինել, ուրեմն ամեն ինչ այնքան էլ վատ չէ։
Կյանքի առաջին իսկ տարիներից նա հրաժարվում էր կռվել շնամարտերում։ Ութ տարեկանում վարակվեց ժանտախտի նյարդային ձևով։ «Վաղուց էր պետք»,— որոշեցին տերերն ու անպետք շանը փողոց հանեցին։ Բայց Բասսիտը դողացող ոտքերով մի կերպ հասավ ճիշտ բակն ու իր համար նոր կյանք ընտրեց։ Եվ երկար ու զարմանալի ապրեց այդ կյանքը։
Մանկաբարձական ագրեսիան ֆիզիկական կամ հոգեբանական բռնություն է, որը կիրառվում է կնոջ հանդեպ ծննդաբերության ժամանակ։ Շատ կանայք չգիտեն, որ խախտվում են իրենց իրավունքները, ինչպես չգիտեն այդ մասին շատ գինեկոլոգներ և մանկաբարձեր։
