Ինձ երկար տարիներ հանգիստ չէր տալիս մի հարց․ անտուն կատուներն որտեղի՞ց գիտեն, թե որ դուռը կարելի է թակել, իսկ որը՝ անիմաստ է։ Իմ դուռը, օրինակ, փողոցից ծածկված է բարձր, խուլ ցանկապատով։ Իսկ հարեւաններինը հնամաշ փայտե ցանկապատ է։ Ինձ մոտ գալիս են անվերջ հոսքով, իսկ հարեւանների մոտ մտնել անգամ չեն փորձում։ Ընդ որում, իմ հողամասով մեկ վազվզում է հսկայական ու սարսափազդու Տոշա շունը, որը բռնում է բոլոր պատահած կատուներին։ Բռնում է ոչ թե ուտելու, այլ լիզելով մաքրելու համար։ Բայց դա հո վրան գրված չէ։
Իսկ քանի՜ անգամ է պատահել, որ հենց նոր ծիածան գնացած կատվի փոխարեն մի նորն է գալիս։ Բառացիորեն գլխիդ է ընկնում ոչնչից։ Տուն ես բերում, իսկ նա կարծես հարյուր տարի այստեղ ապրած լինի։ Գիտի բոլոր ծակուծուկերը, քնում է գնացածի սիրած տեղում։ Ասես քո հարազատն է վերադարձել։ Եվ դրա համար ոչ մի խելամիտ բացատրություն չկա։ Սկսում ես հավատալ վերամարմնավորմանն ու այլ առեղծվածային բաների։